Powszechnie uznaje się, że stosowanie przemocy fizycznej wobec rodziny jest domeną mężczyzn, gdyż są silniejsi i nierzadko bardziej agresywni, jednakże nie można generalizować, ponieważ kobiety również dopuszczają się przemocy, na którą z cała pewnością należy reagować, obowiązujące przepisy dają zaś ku temu różne możliwości.

Najistotniejsza z punktu widzenia ofiary jest ustawa o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, gdyż gwarantuje ona ochronę na kilku płaszczyznach. Na gruncie wskazanej ustawy przemoc w rodzinie definiowana jest jako jednorazowe albo powtarzające się umyślne działanie lub zaniechanie naruszające prawa lub dobra osobiste członków rodziny, w szczególności narażające te osoby na niebezpieczeństwo utraty życia, zdrowia, naruszające ich godność, nietykalność cielesną, wolność, w tym seksualną, powodujące szkody na ich zdrowiu fizycznym lub psychicznym, a także wywołujące cierpienia i krzywdy moralne u osób dotkniętych przemocą.

Z kolei przez członka rodziny rozumieć należy małżonka, wstępnych, zstępnych, rodzeństwo, powinowatych w tej samej linii lub stopniu, osobę pozostającą w stosunku przysposobienia oraz jej małżonka, osoby pozostająca we wspólnym pożyciu, a także inne osoby wspólnie zamieszkujące lub gospodarujące. W sytuacji więc, gdy to żona znęca się fizycznie bądź psychicznie nad mężem, a jak wynika z definicji wystarczy jednorazowe takie zachowanie, w pierwszej kolejności należy wezwać policję, by w ten sposób udokumentować fakt stosowania przemocy.

Ponadto policja może wszcząć procedurę „Niebieskiej Karty”, która obejmuje ogół czynności podejmowanych i realizowanych przez przedstawicieli jednostek organizacyjnych pomocy społecznej, gminnych komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, Policji, oświaty i ochrony zdrowia, w związku z uzasadnionym podejrzeniem zaistnienia przemocy w rodzinie.

W ramach procedury pracownik socjalny jednostki organizacyjnej pomocy społecznej m.in.: diagnozuje sytuację i potrzeby osoby, co do której istnieje podejrzenie, że jest dotknięta przemocą w rodzinie; udziela kompleksowych informacji o możliwościach uzyskania pomocy, w szczególności psychologicznej, prawnej, socjalnej i pedagogicznej, oraz wsparcia, w tym o instytucjach i podmiotach świadczących specjalistyczną pomoc na rzecz osób dotkniętych przemocą w rodzinie, formach pomocy dzieciom doznającym przemocy w rodzinie oraz o instytucjach i podmiotach świadczących tę pomoc, możliwościach podjęcia dalszych działań mających na celu poprawę sytuacji osoby, co do której istnieje podejrzenie, że jest dotknięta przemocą w rodzinie; może prowadzić rozmowy z osobami, wobec których istnieje podejrzenie, że stosują przemoc w rodzinie, na temat konsekwencji stosowania przemocy w rodzinie oraz informuje te osoby o możliwościach podjęcia leczenia lub terapii i udziale w programach oddziaływań korekcyjno-edukacyjnych dla osób stosujących przemoc w rodzinie.

Wskazana ustawa przewiduje ponadto możliwość zobowiązania do opuszczenia wspólnego mieszkania osoby stosującą przemoc. Jeżeli bowiem członek rodziny wspólnie zajmujący mieszkanie, swoim zachowaniem polegającym na stosowaniu przemocy w rodzinie czyni szczególnie uciążliwym wspólne zamieszkiwanie, osoba dotknięta przemocą może żądać, aby sąd zobowiązał go do opuszczenia mieszkania.

Mąż wobec którego żona stosuje przemoc powinien więc złożyć do sądu stosowny wniosek w którym domagać się będzie zobowiązania do opuszczenia mieszkania swojej małżonki. Postanowienie w przedmiocie wniosku zapada po przeprowadzeniu rozprawy, która powinna odbyć się w terminie jednego miesiąca od dnia wpływu wniosku. Staje się ono również wykonalne z chwilą ogłoszenia i może być zmienione lub uchylone w razie zmiany okoliczności.

Z kolei na gruncie Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego małżonek dotknięty przemocą ze strony współmałżonka może nie tylko wnieść pozew o rozwód z wyłącznej winy osoby stosującej przemoc, lecz może również żądać eksmisji takiej osoby ze wspólnie zajmowanego mieszkania.

Eksmisja uzasadniona będzie jednak tylko w wyjątkowych wypadkach, gdy jeden z małżonków swym rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie, pamiętać jednakże należy, że w wyroku orzekającym rozwód nie można orzec eksmisji małżonka, któremu przysługuje lokatorskie spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, stanowiące jego majątek osobisty, dopuszczalne jest natomiast orzeczenie eksmisji z mieszkania, które stanowi przedmiot prawa podmiotowego, rzeczowego albo obligacyjnego, przysługującego wspólnie obojgu małżonkom, a także wtedy, gdy są oni współposiadaczami takiego mieszkania.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *