W sprawach frankowiczów sądy wydały już wiele wyroków z korzyścią dla kredytobiorców, uznając, że zawarte umowy kredytowe nie są ważne i zawierają niedozwolone postanowienia umowne. O nieważności umowy o kredyt indeksowany do franka szwajcarskiego, w dniu 4 października 2017 r., orzekł również Sąd Okręgowy w Warszawie, sygn. akt: XXIV C 1094/14, opierając swe rozstrzygnięcie na okolicznościach, które zwykle przy tego typu sprawach nie są zgłaszane i które nie są brane pod rozwagę przez sąd.

Z powództwem przeciwko Getin Noble Bank wystąpili kredytobiorcy, którzy domagali się  zapłaty kwoty w wysokości 2.161.749,40 zł wraz z odsetkami ustawowymi tytułem zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w związku z zawartą umową kredytową.

W uzasadnieniu do wysuwanych roszczeń wskazali, że w wyniku zawarcia umowy o kredyt indeksowany do franka szwajcarskiego ponieśli znaczną szkodę, gdyż nie uzgodniono z nimi elementów istotnych umowy kredytu, umowa ta była sprzeczna z prawem i zasadami współżycia społecznego i zawierała klauzule abuzywne, a ponadto bank nie wywiązał się należycie z usług doradczych. W ocenie kredytobiorców nie doszło zatem do skutecznego zawarcia umowy o kredyt i zachodziły podstawy do uznania tej umowy za nieważną.

W przedmiotowej sprawie Sąd nie miał wątpliwości, że zawarta pomiędzy stronami umowa była w istocie umową kredytu i że w takim brzmieniu dopuszczalna była przez obowiązujące przepisy. Udzielony kredytobiorcom kredyt był w istocie kredytem w walucie polskiej, umowa natomiast zawierała klauzule indeksacyjne, na mocy których po uruchomieniu kredytu następowało przeliczenie kwoty określonej w złotych polskich na walutę franka szwajcarskiego.

Sąd zauważył jednakże, że klauzule indeksacyjne nie wpływały na zmianę samej kwoty kredytu, jednak na skutek ich stosowania rzeczywista wartość zadłużenia w złotych polskich była zmienna, a wartość zwracanego kapitału była odmienna od wartości kapitału otrzymanego. W ocenie Sądu jednak formalny warunek określenia kwoty kredytu został spełniony.

W dalszej kolejności Sąd skupił się na zarzucie niewłaściwego poinformowania kredytobiorców przez bank o zachodzących ryzyku i ten zarzut okazał się w pełni uzasadniony. Z przeprowadzonych w toku postępowania ustaleń wynikło bowiem, że w przypadku zawarcia umowy o kredyt na tożsamych warunkach na jakich kredytobiorcy zawarli umowę z pozwanym bankiem, który nie byłby kredytem indeksowanym do waluty obcej, ale wyłącznie kredytem „złotówkowym”, kredytobiorcy ponieśliby tożsamy koszt jego spłaty. Głównym powodem zawarcia umowy o kredyt indeksowany przez kredytobiorców był natomiast fakt, że został on im przedstawiony jak produkt tańszy, a co za tym idzie korzystniejszy.

W tych okolicznościach, w ocenie Sądu, nie było wątpliwości, że kredyt indeksowany był dla kredytobiorców produktem niekorzystnym, skoro obciążał ich dodatkowo nieograniczonym ryzykiem walutowym i nie spełniał podstawowego celu w postaci korzystniejszych kosztów obsługi. Zawarta przez kredytobiorców umowa była dla nich zdecydowanie niekorzystna, nakładała bowiem nieograniczone ryzyko walutowe, ale kredytobiorcy nie uzyskiwali w zamian korzystniejszych warunków kredytu.

W przypadku zawarcia kredytu w walucie polskiej, ale nie indeksowanego do franka szwajcarskiego, sytuacja kredytobiorców nie byłaby zależna od kursu franka szwajcarskiego, a poniesiony koszt obsługi kredytu byłby podobny. Sąd słusznie zatem uznał, że sytuacja finansowa powodów byłaby wówczas zdecydowanie lepsza.

Niższy koszt obsługi kredytu był niewątpliwie w tym przypadku kwestią kluczową, przesądzającą o wyborze przez kredytobiorców właśnie kredytu indeksowanego. Jedynym celem zawarcia umowy o kredyt indeksowany jaki przyświecał powodom było bowiem obniżenie kosztów obsługi kredytu. W toku postępowania ustalono natomiast, że decyzja o zawarciu przedmiotowej umowy wynikała z nierzetelnych informacji udzielonych przez bank.

Getin Noble Banku – WYGRYWAMY po raz z kolejny z rzędu. Sprawa o 440.915,00 zł

Kolejne starcie z Getin Bank i znów wygrywamy sprawę o 569.583,00 zł

Kredytobiorcy wystawieni zostali zatem na ryzyko kursowe związane z kredytem, ale ryzyko to nie było współmierne do korzyści, gdyż koszt tego kredytu nie był niższy niż koszt kredytu w złotówkach. Brak było zatem ekonomicznego uzasadnienia dla zaciągnięcia takiego kredytu. Bank nie wywiązał się należycie z obowiązków udzielenia powodom rzetelnych, kompletnych informacji, umożliwiających im podjęcie świadomej i racjonalnej decyzji co do wyboru produktu bankowego. Powodowie narazili się bowiem na nieograniczone ryzyko w związku ze zmianą kursu franka szwajcarskiego, zaś bank żadnego ryzyka nie ponosił.

Sąd wskazał ponadto, że obowiązek banku do rzetelnego informowania klienta o strukturze oferowanego produktu, w tym o związanych z nim kosztach wynika z Kodeksu Etyki Bankowej (Zasad Dobrej Praktyki Bankowej) opracowanych przez Związek Banków Polskich.

Wprawdzie wskazane przepisy nie stanowią źródeł prawa powszechnie obowiązującego, ale ich nieprzestrzeganie w realiach niniejszej sprawy można oceniać także w kontekście naruszenia zasad współżycia społecznego, a stosownie do treści art. 58 § 2 k.c. nieważna jest czynność prawna sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.

            Sąd uznał zatem, że bank nie wywiązał się należycie z obowiązków udzielenia rzetelnej informacji w zakresie kosztów kredytu, co skutkowało powzięciem przez kredytobiorców niekorzystnej decyzji o zaciągnięciu kredytu indeksowanego związanego ze znacznym ryzykiem walutowym. Sposób zawarcia przedmiotowej umowy powoduje, że jest ona sprzeczna z zasadami współżycia społecznego tj. zasadą uczciwości, lojalności oraz zasadą równości stron. W tych okolicznościach zawarta umowa kredytowa została uznana za nieważną. Natomiast konsekwencją stwierdzenia nieważności umowy jest uznanie świadczenia spełnionego przez powodów w jej wykonaniu za świadczenie nienależne.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *